Jan Felicki
Biografia
Jan Felicki urodził się 13 sierpnia 1927 roku w Radzyminie w rodzinie nauczycielskiej. Szkołę powszechną ukończył w 1939 roku, a średnią (małą maturę) w warszawskim Gimnazjum Księży Marianów na Bielanach w 1944 roku. Maturę zdał we Włocławku w 1946 roku.
Podczas okupacji hitlerowskiej mieszkał w Warszawie, a od początku 1943 roku działał w Armii Krajowej. W czasie Powstania Warszawskiego przebywał w Puszczy Kampinoskiej. Po wojnie studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej, który ukończył w 1952 roku.
Rozpoczął pracę naukową jako adiunkt na nowo utworzonym Wydziale Łączności, a następnie w Katedrze Techniki Łączenia. W 1961 roku obronił pracę doktorską pod kierunkiem profesora Stanisława Kuhna. W latach 1963-1965 pracował w Sekretariacie RWPG w Moskwie, koordynując badania naukowe krajów członkowskich. W 1968 roku został dyrektorem Instytutu Tele- i Radiotechnicznego w Ministerstwie Przemysłu Maszynowego.
Przez cały okres pracy zawodowej związany był także z Politechniką Warszawską, prowadząc zajęcia dydaktyczne. Był zatrudniony na pół etatu - początkowo jako docent kontraktowy, a od 1975 roku jako profesor kontraktowy w Instytucie Automatyki Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych. Później przeszedł na emeryturę.
Był aktywnym działaczem Stowarzyszenia Elektryków Polskich (SEP), pełniąc m.in. funkcję wiceprezesa, przewodniczącego Centralnej Komisji Historycznej oraz Centralnej Komisji Odznaczeń i Wyróżnień. W polityce od 1954 roku należał do PZPR, pełniąc różne funkcje partyjne. W latach 1969-1973 był zastępcą pełnomocnika rządu ds. wykorzystania energii jądrowej, a w latach 1973-1976 prezesem Urzędu Energii Atomowej. Od 1976 do 1979 roku był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Energetyki i Energii Atomowej. W 1987 roku wystąpił z PZPR.