Juliusz Dudziński
Biografia
Juliusz Dudziński urodził się 25 stycznia 1893 roku w Radzyminie, w rodzinie Antoniego i Józefy z Jasińskich. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie rozpoczął studia na uniwersytecie w Liège, podczas których odbył kurs podoficerski Związku Strzeleckiego, w którym działał od 1912 roku. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej, gdzie został komendantem obwodu radzymińskiego POW. Następnie służył w 1 pułku ułanów Legionów Polskich, a od 1918 do 1922 roku w 1 pułku szwoleżerów, walcząc w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Służbę zakończył jako dowódca szwadronu w stopniu rotmistrza.
W 1922 roku osiadł w Gościeradzu, gdzie prowadził własne gospodarstwo rolne. Działał w samorządzie terytorialnym, był członkiem rady gminnej, sejmiku powiatowego i wojewódzkiego, pełnił funkcję radcy i członka zarządu Wielkopolskiej Izby Rolniczej, prezesa Banku Ludowego w Bydgoszczy oraz członka Rady Głównej Wielkopolskiego Towarzystwa Kółek Rolniczych. W 1935 roku z listy BBWR został wybrany posłem na Sejm w okręgu nr 100, a w 1938 roku uzyskał reelekcję. W Sejmie był sekretarzem prezydium izby, prezentował poglądy antysemickie, a w drugiej kadencji był ostrym krytykiem sanacji. Współzałożył grupę „Jutro Pracy”.
W kampanii wrześniowej dowodził ochotniczym oddziałem obrony Lublina. Ciężko ranny, zmarł w szpitalu 17 września 1939 roku. Został pochowany w kwaterze wojennej cmentarza przy ul. Unickiej. Major Dudziński jest patronem jednej z lubelskich ulic. Odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych.