Władysław Jan Kotlarski
Biografia
Władysław Jan Kotlarski urodził się 23 czerwca 1895 roku w Radzyminie. Po ukończeniu trzech klas szkoły podstawowej terminował u piekarza, a w 1912 roku wstąpił do Socjaldemokratycznego Związku Robotników Przemysłu Mącznego. W 1915 roku został wcielony do rosyjskiej armii, gdzie w styczniu 1917 roku aresztowano go za antywojenną agitację i skazano na dwa lata twierdzy w zawieszeniu.
Od maja 1917 roku działał w komitecie żołnierskim kompanii sztabowej, a później również w Radzie Delegatów Żołnierskich 26 Mohylewskiego pułku strzelców. W sierpniu 1917 roku wstąpił do SDPRR(b), organizując powielanie i kolportaż bolszewickiej literatury. Po rewolucji październikowej został szefem sztabu pułku i członkiem Trybunału Rewolucyjnego. Brał udział w walkach z armią Petlury w styczniu 1918 roku, a następnie w tworzeniu jednostek Armii Czerwonej. W marcu 1918 roku dostał się do austriackiej niewoli, ale zbiegł i w sierpniu wrócił do kraju, osiadając w Łowiczu.
Po powrocie do Polski działał w ruchu komunistycznym, był wielokrotnie aresztowany i więziony. W grudniu 1924 roku na polecenie władz KPRP wyjechał do ZSRR, gdzie pracował w Międzynarodówce Chłopskiej, a w latach 1932-1936 studiował w Akademii Przemysłu Spożywczego. Po studiach pełnił funkcje kierownicze w sowchozie w Humaniu i zakładach spożywczych w Liwnach. W 1937 roku został aresztowany w ZSRR, a zwolniony w 1945 roku, po czym wrócił do Polski.
W kraju w latach 1945-1951 był instruktorem Wydziału Przemysłowego PPR/PZPR, a od 25 kwietnia 1951 roku pełnił funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu Rolnego i Spożywczego. Od 19 lipca 1956 do 16 marca 1957 roku był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Przemysłu Spożywczego, po czym przeszedł na emeryturę. Działał w ZBoWiD, przewodniczył Krajowej Komisji Weteranów Walk Rewolucyjnych 1905-1917. Został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy i Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy. Pochowany na wojskowych Powązkach w Warszawie.